Artykuł Planescape: Torment – oficjalna zapowiedź edycji rozszerzonej pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Na rozgrzewkę zapytaliśmy deweloperów o wrażenia z pracy nad obydwiema grami i o zmiany, jakie zaszły w procesie twórczym na przestrzeni prawie dwudziestu lat, które dzielą produkcje.

Colin: W przypadku Torment: Tides of Numenera od samego początku miałem decydujący wpływ na fabułę i ogólną wizję projektu. Warto w tym miejscu dodać, że kiedy rozpoczynaliśmy pracę nad grą, setting Numenery nie był jeszcze tak dopracowany, jak setting Planescape, gdy przystępowaliśmy do tworzenia pierwszego Tormenta. Mieliśmy przez to dużo więcej swobody – nie musieliśmy dopasowywać swojej wizji do obszernej, dobrze ugruntowanej mitologii. Oczywiście pracowałem też nad samym settingiem Planescape – między innymi dlatego dostałem w Black Isle ten, a nie inny projekt. Właściwie to dołączyłem do ekipy tworzącej pierwszą Udrękę dlatego, że odwołano inną grę, nad którą wówczas pracowałem – planescape’owy tytuł na PlayStation. Odetchnąłem wtedy z ulgą, bo nie miałem pojęcia, co właściwie robię. (śmiech Gavina) Powiedzieli mi: „Colin, przyjedź do Kalifornii, mamy do zrobienia grę na PlayStation w świecie Planescape. Będziesz głównym projektantem”. A ja na to: „Ale co mam robić? Nie mam o tym pojęcia!” Więc prawdopodobnie dobrze się stało. W zamian trafiłem do zespołu tworzącego Planescape: Last Rites, którą potem przemianowaliśmy na Planescape: Torment, bo w międzyczasie ukazała się inna gra o nazwie Last Rites. Nie pamiętam, co się z nią stało. Był moment, kiedy pracowaliśmy jednocześnie nad trzema tytułami związanymi z Planescape’em.

Gavin: Była wśród nich wyścigówka. (śmiech)

Colin: I bijatyka…

Gavin: Morte kontra Bezimienny. Walczcie! (śmiech)

Colin: Fatality! Czy może raczej „Mortality”!

Kiedy dołączyłem do ekipy pierwszego Tormenta, zespół był właściwie kompletny. Składał się z sześciu osób. Chris Avellone stworzył dokument wizji projektu i fabułę, a przynajmniej jej ogólny zarys. Ja zostałem drugim projektantem – miałem uzupełnić luki i pomóc Chrisowi z rzeczami, na które brakowało mu czasu. Mój wpływ na kształt fabuły nie był więc aż tak znaczny.

Colin: Co się zmieniło na przestrzeni tych dwudziestu lat? Na pewno mamy teraz dostęp do znacznie lepszych narzędzi deweloperskich. Wcześniej zapisywaliśmy wszystko w Wordzie; rozpisywanie całej treści na węzły, łączenie różnych elementów i testowanie było znacznie bardziej problematyczne. Z Worda wprowadzaliśmy treści do prowizorycznego edytora bazy danych… który czasami się zawieszał… Nasza praca przebiegała mniej płynnie, co z jednej strony było dość wymagające, a z drugiej zmuszało nas do bardziej kreatywnego myślenia. Mieliśmy dużo swobody – nie było wielkiego nacisku ze strony kierownictwa, bo Interplay zajmował się w tamtym czasie jeszcze kilkoma innymi tytułami. Pozwoliliśmy sobie na o wiele więcej, niż powinniśmy… ale chyba wyszło nam to na dobre.

Z nowym Tormentem było inaczej. Usłyszeliśmy: „Planescape: Torment był niesamowity. Zróbcie to jeszcze raz!”

black_cape: Już od początku kampanii na Kickstarterze mieliście dużo niezależności.

Colin: Tak, bo nie musieliśmy iść do wydawcy i pytać o pozwolenie, a potem słuchać, że „Nie, to się nie sprzeda”, „Nasz rynek tego nie potrzebuje”. Naszym rynkiem byli donatorzy. Dzięki temu mogliśmy przedstawić, co chcemy zrobić, a donatorzy nas w tym dopingowali. Dziękuję za swobodę, jaką nam daliście, bo praca nad Tormentem była jednym z najlepszych doświadczeń twórczych w moim życiu. Świetnie się pracowało nad Planescape: Torment, ale naprawdę uwielbiam zespół, z którym pracuję teraz. (w tle słychać wielkie awww, a Colin przytula Gavina)

Przez interaktywne intro gry przeprowadziła nas narracja Piotra Fronczewskiego. Nigdy wcześniej potencjalnie śmiertelny upadek z księżyca nie brzmiał tak nostalgicznie. A kiedy już zebraliśmy drużynę i wyruszyliśmy w dalszą drogę, nasi towarzysze podróży także kilkakrotnie odezwali się do nas polskimi głosami. Trudno jeszcze o rzetelną ocenę dubbingu na podstawie pojedynczych zdań, zainteresowanych zachęcamy więc do obejrzenia materiału udostępnionego przez Techland.

Podczas rozgrywki przedzieraliśmy się przez Wykwit – organiczne miasto-potwora znajdujące się na skrzyżowaniu wymiarów, dla jednych będące kryjówką, dla innych – więzieniem. Spotkamy tu wszelkiego rodzaju wygnańców: upadłych badaczy, szemranych handlarzy, przestępców, najemników i niewolników. Wykwit to obce, nieprzyjazne miejsce połączone z być może jeszcze bardziej obcymi i nieprzyjaznymi światami, do których prowadzą tak zwane Paszcze. Te, jak się okazuje, są pewną wariacją na temat sigilijskich portali i podobnie jak międzysferowe drzwi wymagają odpowiedniego klucza. Tyle że – jak wskazuje nazwa – drzwi Wykwitu są bardziej żarłoczne i klucz zabierają dla siebie.

Każda interakcja z istotami napotkanymi w tym mieście to unikalne doświadczenie, dodatkowo często zmuszające nas do przyjęcia określonego stanowiska, czy to w konflikcie, czy w niejednoznacznej moralnie sytuacji. Niejednoznacznej, bo w miejscu tak futurystycznym, jak Dziewiąty Świat, trudno o myślenie w kategoriach dobro – zło, a sama gra sygnalizuje nam tylko, czym kierowaliśmy się przy podjęciu decyzji. W grze zaimplementowano już mechanikę Nurtów, które zmieniają się analogicznie do dziewięciu charakterów znanych z systemu D&D. Kolejne usprawnienie rozgrywki, które nie było dostępne we wczesnych wersjach, to możliwość udziału towarzyszy w testach umiejętności. Przypomnijmy, że punkty potrzebne do wykonywania tychże testów regenerują się tylko przy krytycznym sukcesie lub wypoczynku, więc ta opcja jest ogromnym – i prawdopodobnie niezbędnym – ułatwieniem.

Tides of Numenera bazuje także na innych nowatorskich rozwiązaniach fabularnych i mechanicznych. O tych bardziej szczegółowo opowiedzieli nam Colin i Gavin. Zapytani o możliwość uniknięcia walk w grze, twórcy przypomnieli o tym, że zainicjowanie kryzysu nie musi oznaczać potyczki w sensie dosłownym.

Colin: Trzeba wprowadzić rozróżnienie między kryzysem a walką. Każdy kryzys jest szczegółowo opracowanym starciem, podczas którego możemy prowadzić dialogi, wykorzystywać elementy otoczenia; możemy sprowokować przeciwnika albo po prostu przemknąć się ukradkiem. Jeśli popełnimy błąd, faktycznie czeka nas walka, bo w grze są postacie, które będą chciały naszej śmierci. Żeby tego uniknąć, musimy stąpać bardzo ostrożnie. Ale jeśli chcemy rzucić się w wir walki – mamy całe mnóstwo różnych możliwości.

Gavin: Możemy zabić kogoś w trakcie dialogu – nawet nie zorientuje się, że nadchodzi cios.

Colin: Jednak bardzo zależało nam też na tym, żeby uszanować graczy, którzy woleliby uniknąć zabijania innych postaci.

Gavin: Motto gry brzmi: „Cóż znaczy jedno życie?” Ciężko byłoby traktować je poważnie, gdybyśmy nie traktowali poważnie życia i beztrosko zabijali sobie napotkane postacie. Chcemy, żeby ich śmierć miała konsekwencje.

Colin: Jedną z takich sytuacji jest pierwsze starcie z Qorro na grzbiecie zastygłego konstrukta. Możemy go wtedy zabić, ale wtedy przepadają wszystkie dalsze treści związane z tą postacią – więc jeśli chcemy znowu zobaczyć Qorro, powinniśmy tego uniknąć.

Starcie na Rafie Upadłych Światów będzie jednym z pierwszych momentów w grze, gdzie będziemy musieli podjąć decyzję. Zespół inXile zadbał o to, by wybory, które z różnych przyczyn można uznać za nieudane, miały równie ciekawe konsekwencje, jak te całkowicie satysfakcjonujące.

Gavin: Jeśli nie powiedzie nam się wykonanie zadania, możemy na późniejszym etapie poznać konsekwencje takiego obrotu sprawy. Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, ale jest takie zadanie, w którym możemy ponieść kompletną porażkę, ale dzięki niej zyskać dostęp do nowej zawartości.

Colin wymienił też inne elementy, na które jego zdaniem deweloperzy powinni zwracać szczególną uwagę.

Colin: Chciałbym, żeby gracze mieli więcej możliwości, także w przypadku porażki; żeby gry wykazywały większą reaktywność. Jeśli mówimy o tytułach wysokobudżetowych, z wartką akcją i wysokiej jakości oprawą graficzną – jak Fallout czy Mass Effect – powinno się szczególnie zadbać o scenariusz, o warstwę tekstową.

W poszukiwaniu kolejnych analogii do Planescape poruszyliśmy temat Wiecznej Bitwy, wojny rozgrywającej się w tle wydarzeń w grze, która z jednej strony nasuwa nam skojarzenia z toczoną między tanar’ri i baatezu Wojną Krwi, a z drugiej – nieustającym konfliktem między githzerai i githyanki. Do takich rozmiarów rozrósł się spór między nowym Bezimiennym i jego „wcieleniami”.

Colin: Pan Wcieleń uważa porzuconych za fragmenty własnej świadomości i ostatecznie chce wchłonąć ich z powrotem do swojego umysłu. Sprzeciwiła się temu Pierwsza, która domagała się, by porzuceni byli traktowani jako niezależne jednostki. Jednak niektórzy z nich walczą po stronie Pana Wcieleń.

Gavin: Ta wojna toczy się od wielu lat…

Colin: Wieków.

Gavin: I uczestniczą w niej zarówno porzuceni, jak i śmiertelnicy. Ten wątek będzie przewijał się w grze.

Samo pole bitwy to miejsce niewyobrażalnej grozy i spustoszenia.

Colin: Pomyśl tylko, jakie zniszczenie niesie jedna bomba grawitacyjna. A teraz wyobraź sobie, że takich bomb jest więcej albo że setka ludzi miota nimi na niewielkim obszarze. Jak ogromne będą takie zniszczenia? Dalej, wyobraź sobie bronie o znacznie bardziej spotęgowanej sile rażenia – broń atomową, międzywymiarową, zaginającą czasoprzestrzeń, współdziałanie wszystkich wymienionych. Taka broń może wprowadzić zakłócenia w działaniu całej rzeczywistości.

Gavin: A co dopiero, jeśli nie jesteś jednym z porzuconych ani żadną potężną istotą, tylko zwykłym człowiekiem, najemnikiem, który zostaje wysłany na wojnę.

Na koniec zapytaliśmy Colina, jaka jest jego odpowiedź na pytanie: „Cóż znaczy jedno życie?”

Colin: O Jezu. (śmiech)

Moja odpowiedź liczyłaby jakieś 1,3 miliona słów.

Tyle właśnie słów liczy scenariusz gry. Staraliśmy się, żeby niemal w całości stanowił odpowiedź na te fundamentalne pytania. Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie za ciebie, podobnie jak ty nie możesz odpowiedzieć za mnie. To tak jak z pytaniem: „Cóż może zmienić naturę człowieka?” – moja odpowiedź na nie byłaby zupełnie inna od twojej. Dlatego też nie udzielamy w grze jednoznacznej odpowiedzi; myślę, że byłoby to zarozumiałe z mojej strony, gdybym sądził, że znalazłem odpowiedź na miarę twojego życia. Chodzi o to, żeby pozwolić ci dojść do tego samodzielnie.

Wielkie dzięki również za pracę, którą wykonujecie na stronie. To dzięki takim ludziom jak wy mamy pracę.

Gavin: Lubię mieć pracę. (śmiech)

Colin: W innym wypadku nie moglibyśmy tego wszystkiego osiągnąć. Naprawdę doceniam wasz wysiłek.

Pokaz upłynął w bardzo pozytywnej atmosferze, pod znakiem szalonych pomysłów i rozwiązań designerskich, o których twórcy opowiadali z ogromną pasją i zaangażowaniem. To budzi nadzieję, że w przyszłości czekają nas kolejne niezwykłe przygody z inXile – być może także w settingu Montego Cooka. A tymczasem razem z Wami czekamy z niecierpliwością na 28 lutego.

Artykuł Wywiad z Colinem McCombem i Gavinem Jurgensem-Fyhriem, nasze wrażenia z pokazu Torment: Tides of Numenera pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Artykuł Planescape: Tarot – Tormentowy tarot autorstwa Alphyny pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

[av_video src=’https://www.youtube.com/watch?v=er2g8BVWCFk’ format=’16-9′ width=’16’ height=’9′ custom_class=” av_uid=’av-26f1u7′]

Niecałe dwa miesiące temu informowaliśmy Was, że światowym wydawcą Torment: Tides of Numenera zostanie polska firma Techland. W najnowszej aktualizacji na stronie Kickstartera obecny dyrektor projektu, Chris Keenan, przybliżył szczegóły tej współpracy:

Techland zajmie się dystrybucją detaliczną, promowaniem gry i przedmiotowymi nagrodami dla donatorów. Dzięki temu my będziemy mogli przeznaczyć znaczną większość naszych zasobów na dalszy rozwój gry. Techland tworzy zespół, który może na wielu polach użyczyć nam swojej rozległej wiedzy i doświadczenia. W tym czasie my będziemy bezpośrednio dopracowywać świat Tormenta.

Dzięki współpracy InXile i Techlandu duchowy następca Udręki pojawi się też na konsolach Xbox One i PlayStation 4.

W dalszej części aktualizacji Chris zaprasza na targi Gamescom, gdzie InXile i Techland będą prezentować konsolową wersję Tormenta. Targi odbędą się w dniach 18-21 sierpnia w Kolonii.

Podręczniki do systemu RPG Numenera wzbogaciły się o nową pozycję – The Explorer’s Guide autorstwa Shanny Germain. Przewodnik skierowany jest do fanów Tormenta, ponieważ skupia się na „lokacjach, przedmiotach, postaciach i wydarzeniach z samej gry”; obejmuje jednak również treści pośrednio związane z akcją T:ToN, takie jak wiedza o świecie gry.

Artykuł Nowy zwiastun i zapowiedź wersji konsolowych Torment: Tides of Numenera pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Chris Avellone potwierdził, że na etapie przedprodukcji był dyrektorem kreatywnym projektu [przypomnijmy, że w czerwcu ubiegłego roku opuścił Obsidian Entertainment ‒ przyp. redakcji]. We współtworzeniu Tyranny nie bierze natomiast udziału Josh Sawyer, główny projektant Pillars of Eternity (prawdopodobnie zaangażowany obecnie w prace nad jego sequelem).

@robnaa Worked as Creative Lead during pre-production and a little during production. Kept getting hauled off for extra Eternity work. ;)

— Chris Avellone (@ChrisAvellone) 19 marca 2016

Powstająca produkcja śledzi poczynania Wiążącego Przeznaczenie [ang. Fatebinder, tłumaczenie własne] – wysokiego rangą oficera Suzerena Kyrosa, którego armie podbiły cały świat Terratus. Pod zwierzchnictwem Archona Sprawiedliwości gracz jako przedstawiciel władzy odgrywa rolę sędziego i kata poddanych tyrana. W swych rządach może kierować się lojalnością i sprawiedliwością… lub wzbudzać strach i szerzyć okrucieństwo. Podczas tworzenia postaci będziemy mogli zadecydować o roli protagonisty w podboju świata przez Kyrosa. Za każdym razem świat gry będzie zatem wyglądał nieco inaczej, w zależności od naszych wstępnych wyborów. Wiążący Przeznaczenie został przyrównywany do Sędziego Dredda – ma być postacią, która uosabia sprawiedliwość (we własnym rozumieniu tego pojęcia).

Tyranny jest grą w rzucie izometrycznym, opartą na mechanice Pillars of Eternity. Wprowadzone zostały jednak pewne modyfikacje wobec poprzedniego tytułu Obsidianu. Zrezygnowano z systemu klas, natomiast rozwój postaci związany jest z trenowaniem umiejętności. Maksymalny rozmiar drużyny został ograniczony do czterech bohaterów. Z nieoficjalnych zapowiedzi wynika, że mimo mrocznego klimatu, w Tyranny znajdzie się miejsce dla humoru i wątków miłosnych.

Walka w grze odbywa się w czasie rzeczywistym z aktywną pauzą. Nowym elementem systemu walki są wspólne ataki towarzyszy – przeprowadza się je przy użyciu odpowiednich umiejętności. Przykładowo Śmierć z powietrza [ang. Death From Above] pozwala połączyć siły postaciom, z których jedna specjalizuje się w walce wręcz, a druga walczy na dystans. Pierwsza z nich uderza o ziemię z impetem, który wyrzuca jego kompana w powietrze, by ten mógł zasypać przeciwników gradem płonących strzał. Z kolei magowie mogą łączyć runy w zabójcze kombinacje (w grze pojawi się rodzaj systemu tworzenia zaklęć).

Poza talentami bojowymi gracz może rozwijać umiejętności polityczne i społeczne bohatera. Stanowią one sporą część wykonywania zadań, w tym negocjowania z przedstawicielami frakcji. Od sposobu rozstrzygania sporów będzie zależeć nasza reputacja; dzięki niej możemy zyskać dodatkowe umiejętności. Gra będzie wynagradzać pokojowe rozwiązania punktami doświadczenia. Tyranny to nieliniowa gra, w której ogromne znaczenie mają podejmowane przez nas wybory. Do jej ukończenia będziemy potrzebowali mniej czasu niż w przypadku Pillars of Eternity (około 20–30 godzin), jednak system tworzenia postaci oraz konstrukcja zadań mają zapewniać dużą regrywalność.

Akcja gry przeniesie nas do rejonów inspirowanych kulturą śródziemnomorską; będzie się ona rozgrywać w czasach prehistorycznych settingu, jak opisują twórcy, „na przełomie epoki brązu i epoki żelaza”.

Gracz otrzyma do dyspozycji twierdzę – nie wiadomo jeszcze, w jakim stopniu zostanie ona rozwinięta (w Pillars of Eternity twierdza nabiera fabularnego znaczenia dopiero w drugiej części rozszerzenia The White March).

Według profilu Tyranny na platformie Steam gra będzie dostępna również w języku polskim (napisy), angielskim, francuskim, niemieckim i hiszpańskim. Poniżej przedstawiamy wymagania systemowe powstającej produkcji:

• System operacyjny: Windows 7 64-bit lub nowszy
• Procesor: Intel Core 2 Quad Q9505 @ 2.80 GHz / AMD Athlon II X4 840 @ 3.10 GHz
• Pamięć: 4 GB RAM
• Karta graficzna: ATI Radeon HD 5770 lub NVIDIA GeForce GTS450 z 1GB VRAM

Źródła: Neogaf, RPGCodex.

Artykuł Tyranny ‒ Zarys settingu, mechanika rozgrywki, udział Avellone’a i wymagania sprzętowe pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Wraz z premierą drugiej części rozszerzenia Pillars of Eternity stał się produktem kompletnym. Co prawda, niecały tydzień od udostępnienia The White March II Obsidian pospieszył z wydaniem patcha aktualizującego wersję gry z 3.00 do 3.01 – szybki przegląd zmian wskazuje jednak na kosmetyczne poprawki usuwające drobne błędy. W każdym razie twórcy zaprzeczają, jakoby miały się pojawić kolejne dodatki, a zatem obecną wersję można uznać już za ostateczną.

Tropem zmian

Przypomnijmy, jakie zmiany zaszły od wydania podstawowej wersji produkcji. Łatka 2.00 (wydana przy okazji The White March I) wprowadziła do mechaniki gry SI towarzyszy, poprawiając zarazem SI wrogów, a także indywidualny tryb skradania oraz przydatne oznaczenia zasięgu i szansy na udany atak czy rzucenie zaklęcia. Już w pierwszej części rozszerzenia mogliśmy zdecydować się na skalowanie poziomu przeciwników, dzięki czemu gra ciągle rozwijającą się drużyną nadal stanowiła wyzwanie. Limit doświadczenia został podniesiony najpierw do 14. poziomu. Tak naprawdę jednak przydatność skalowania można było odczuć dopiero w części drugiej, w której starcia stały się znacznie bardziej wymagające. Dla równowagi w wersji 3.00 ponownie podwyższono limit (do 16. poziomu) i dodano nowe talenty klasowe. Dzięki umiejętności regenerującej Wytrzymałość oraz premiom do odpoczynku w terenie zwiększono znaczenie takich cech postaci jak (kolejno) Atletyka i Przetrwanie, od których to zależna była efektywność powyższych bonusów. Rzecz jasna, nie dla każdego gracza to walka będzie głównym źródłem rozrywki – zaimplementowany w The White March II minimalny poziom trudności (Czas Fabuły) pozwala nam praktycznie zupełnie zignorować potyczki i skupić się na podejmowaniu fabularnych decyzji. [Więcej o łatce 2.00 i 3.00]

Zwieńczenie przygody

Na warstwę fabularną składają się, oprócz wątku głównego, zadania towarzyszy oraz misje związane z Warownią. Właściwa akcja dodatku zamyka się w Białej Marchii, gdzie najważniejszymi dla nas lokacjami będą wioska Krzepa oraz Bateria Durgana – podupadła krasnoludzka zbrojownia. W części drugiej wyruszamy też na poszukiwanie Opactwa Upadłego Księżyca poświęconego Ondrze. Nie ma tu bezpośredniego powiązania z wydarzeniami z podstawowej wersji gry, więc w kontekście całości śnieżne tereny Eír Glanfath stanowią po prostu swego rodzaju odskocznię od naszych własnych poszukiwań. Nie oznacza to, że w rozszerzeniu nie pojawiły się znane nam elementy – w konflikcie swój udział mają bóstwa Eory, przewija się wątek animancji, słyszymy o Próżnozrodzonych, wreszcie i dar Widzącego daje o sobie znać.

W przygodzie mogą nam towarzyszyć trzy dodatkowe postacie, każda z własną historią – z początku mogliśmy się zapoznać tylko z wątkiem Diablicy z Caroc, ożywionego konstrukta przepełnionego żądzą zemsty; osobiście uważam jej zadanie za najlepiej poprowadzone spośród podobnych dostępnych w rozszerzeniu. Z perspektywy mechaniki Diablica jest łotrzykiem, co w zasadzie daje jej jedynie kilka dodatkowych umiejętności; jeżeli udajemy się do Białej Marchii po ukończeniu gry, to w naszej wysokopoziomowej drużynie prawdopodobnie nie ma takiego zapotrzebowania na umiejętności złodziejskie (Mechanika). Natomiast z punktu widzenia rozgrywki rekrutowanie konstrukta przynosi większą satysfakcję niż w przypadku postaci, które niejako „zgarniamy” z drogi – Diablica przyłączy się dopiero po naszej przeprawie przez większą lokację szczegółową.

Druga część wprowadza misje kolejnych towarzyszy, jakimi są Zahua, mnich z zakonu Nalpazca znanego z surowych praktyk umartwiania ciała mających poszerzyć percepcję rzeczywistości, a także Maneha, aumauanka poszukująca wspomnianego już Opactwa, w którym podarowuje się Ondrze własne wspomnienia. Wątek mnicha przenosi nas w rytualny trans, w trakcie którego w symboliczny sposób zapoznajemy się z historią jego ludu. Wszystko to pozostaje jednak w sferze egzotycznego smaczka, nie do końca wpasowującego się w realia Białej Marchii – Zahua reprezentuje po prostu różnorodność kultur zasiedlających Eorę, a jego wątek zaledwie zarysowuje osobliwość zwyczajów panujących u Tacan. Zadanie Manehy ma z kolei mocno osobisty charakter, a zarazem współgra z motywem przewodnim Pillars of Eternity. W swojej wymowie przypomina historię Zrozpaczonej Matki, nieco tracąc przy porównaniu z dłuższym i bardziej złożonym wątkiem enigmatyczki. Tak czy inaczej, dzięki wprowadzeniu łotrzyka, mnicha i barbarzyńcy nie musimy się już martwić o brak konkretnej klasy postaci w naszej drużynie. [Lista towarzyszy i klas bohaterów]

Wątek Warowni został znacznie rozwinięty – Caed Nua jest teraz miejscem znacznie bogatszym fabularnie, a nie tylko studnią bez dna, z której czasem czerpiemy niewielkie korzyści. Towarzysze przypisywani do wykonywania zadań zdają po ich ukończeniu szczegółowe opisowe raporty. Okoliczni władcy przybywają do twierdzy, by poprosić o radę – której to wcale nie musimy im udzielić, jeżeli na przykład uznamy, że działania lordów są moralnie wątpliwe. W takim wypadku możemy wysłać za nimi któregoś z towarzyszy, by rozwiązali sprawę w… mniej oficjalny sposób. W The White March II musimy też bronić swoich praw do Caed Nua – zadanie raczej przewidywalne, ale ciekawe pod względem storytellingu, w odpowiednim momencie wykorzystujące nastrojowość skryptowanych interakcji.

W analogiczny sposób uatrakcyjniono część unikalnych elementów ekwipunku, a mianowicie niektóre bronie, tarcze i pancerze. Możemy zastosować dla nich pewien szczególny rodzaj zaklinania, które opiera się na powiązaniu ich z konkretną postacią. Od tej pory (aż do zerwania duchowego przypisania) wraz z poczynaniami bohatera będzie rosnąć poziom przedmiotu, a co za tym idzie – rozmaite bonusy klasowe. Wreszcie zyskujemy wrażenie unikalności naszego uzbrojenia, które zarazem czyni nasze postacie potężniejszymi; zwłaszcza że na osobisty ekwipunek towarzyszy składały się nierzadko przedmioty zwyczajnie słabe. System duchowego przypisania wydał mi się znacznie ciekawszy niż mechanika zaklinania.

Przyszłość Eory

Do idei sequelu jestem, prawdę mówiąc, sceptycznie nastawiona, ale warto trochę pogdybać nad kontynuacją tytułu, która jest dość realną opcją. Zastanawia mnie, na czym bazowałaby fabuła Pillars of Eternity II – zakończenie części pierwszej zamknęło dość obszerny wątek i w zasadzie sporo namieszało w podstawowych założeniach settingu. Skoro znamy już prawdziwą naturę bóstw Eory, twórcy będą musieli uwzględnić naszą wiedzę przy projektowaniu związanych z nimi zadań – z drugiej strony będzie to dosyć trudne, jeżeli świat gry pomimo naszych odkryć i dokonań pozostanie względnie niezmieniony. Można też w ogóle przesunąć środek ciężkości w innym kierunku. Największy potencjał ma moim zdaniem to, co stanowi najbardziej charakterystyczny element settingu, a więc motyw reinkarnacji. W Pillars of Eternity wprawdzie eksplorowaliśmy tę warstwę fabuły, wcielając się w postać Widzącego (i zarazem Przebudzonego), jednak w ostatecznym rozrachunku na pierwszy plan wysuwał się nie tyle protagonista, co zwaśniony panteon. Gdyby położyć większy nacisk na bohatera gracza, produkcja mogłaby ponownie zbliżyć się do Tormenta, do którego porównuje się ją coraz rzadziej niż do innych klasycznych tytułów na silniku Infinity. Nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, że z Obsidian opuścił Chris Avellone, być może zabierając ze sobą wątki postaci w stylu Niezłomnego i Zrozpaczonej Matki.

Akcja potencjalnego sequela Pillars of Eternity nie rozgrywałaby się w Jelenioborzu. Według słów Josha Sawyera gra miałaby być osadzona w już mniej swojskim otoczeniu. „Dokładnie jak w Baldur’s Gate II, który przenosił gracza do Amn, do Athkatli, a więc w pobliże pozostałych rejonów Wybrzeża Mieczy; przy czym były to miejsca wystarczająco od nich odmienne, by chciało się je eksplorować.” Wydanie The White March prawdopodobnie wykluczyło z wachlarza tych lokacji wszelakie ośnieżone tereny, w tym zapewne również Wędrującą Biel. Czego więc możemy się spodziewać? Pewien wgląd w niektóre opcje dają nam historie towarzyszy o nietypowym pochodzeniu, jak Kana Rua (Rauatai), Sagani (Archipelag Martwego Ognia), Pallegina (Republiki Vailiańskie) czy Zahua (Równiny Ixamitlu). Ciekawym pomysłem mogłoby być umiejscowienie akcji na pełnych niebezpieczeństw Żyjących Ziemiach – idealnych, zdawałoby się, dla poszukiwaczy przygód. Skoro zatem wydanie rozszerzenia wystarczająco usprawniło mechanikę gry, Obsidian mógłby większość czasu i środków przeznaczyć właśnie na warstwę fabularną. [Podróż dookoła Eory, czyli znane nam obszary świata]

Artykuł Pillars of Eternity ‒ Podsumowanie dodatku The White March pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Witajcie, Wygnańcy!

Z tej strony Eric Schwarz. Dzisiejszą aktualizację chcielibyśmy rozpocząć od ważnego ogłoszenia. Otóż na dzień 29 lutego nasz zespół scenarzystów zakończył pierwszy etap prac nad Torment: Tides of Numenera. Liczbę słów oszacowaliśmy na około miliona [dla porównania scenariusz Planescape: Torment liczy około 800 tysięcy słów – przyp. black_cape]. Ostateczną objętość tekstu poznamy co prawda w najbliższych miesiącach, ale sami przyznacie, że to i tak rekordowy wynik.

Fabuła Tormenta ma być z założenia misterną konstrukcją, a zatem „zakończenie pierwszego etapu” jest dopiero wstępem do dalszych poprawek i zmian w warstwie tekstowej gry. Scenarzyści mogą jednak przekazać już całokształt narracji i zadań w ręce projektantów środowiskowych, projektantów poziomów i programistów.

Co dalej z Tormentem? Mamy nadzieję do kwietnia ukończymy etap prac nad zawartością i przejdziemy do iteracji. Obecnie poświęcamy sporo czasu na to, żeby doprowadzić naszą grę do perfekcji. Poprawiamy jakość grafiki środowiskowej i efektów specjalnych, dopracowujemy zadania, dialogi, interfejs, poprawiamy funkcjonalność i balans rozgrywki, wreszcie – naprawiamy błędy i optymalizujemy wydajność.

Wciąż nie znamy dokładnej daty premiery T:ToN, ale całkiem możliwe, że tytuł trafi na nasze pecety jeszcze w tym roku.

Część z Was pewnie chce już zapytać, kiedy premiera finalnej wersji gry. Jak już wcześniej wspominaliśmy, nadal celujemy w 2016 rok. Dzięki ciągłemu finansowaniu i naszym wcześniejszym sukcesom (na przykład Wasteland 2: Director’s Cut) możemy przeznaczyć wiele środków na Tormenta – i odwdzięczyć się w ten sposób naszym donatorom. Kiedy przejdziemy do etapu iteracji i lepiej zorientujemy się, ile pracy nam zostało, postaramy się podać dokładniejszą datę.

InXile dziękuje też za wszelkie opinie nadesłane przez graczy. Przypominamy, że jeśli macie dostęp do bety, możecie przesyłać feedback nawet w trakcie rozgrywki.

Najprostszym sposobem na zapoznanie się z wrażeniami graczy jest nasze narzędzie do zbierania feedbacku, dzięki któremu betatesterzy mogą dzielić się swoimi opiniami z pozycji interfejsu gry. Opcja ta jest dostępna już od wersji alfa, ale ze względu na ogromną przydatność postanowiliśmy poprawić jej funkcjonalność na potrzeby bety. Podczas gry w każdej chwili można kliknąć na przycisk „Feedback” w rogu ekranu i zgłosić różnego rodzaju uwagi – informacje o błędach, opinie na temat rozgrywki – z uwzględnieniem ich kategorii i priorytetowości.

Po otrzymaniu, przeczytaniu i przeanalizowaniu feedbacku możemy szybko wyśledzić konkretne błędy w programie JIRA.

Dzięki sprawnemu systemowi przesyłania feedbacku możliwe było między innymi szybkie wydanie pierwszego patcha do wczesnej wersji T:ToN. Łatka wprowadzała m.in. takie oto zmiany:

• Optymalizacja sceny rozgrywającej się w 13. Meandrze [ang. Fathom].
• Usprawnienia kamery.
• Poprawa balansu.
• Dodano skróty klawiszowe dla elementów interfejsu: I dla Ekwipunku, C dla Karty postaci, M dla Mapy, B dla Podręcznych umiejętności, V dla Podręcznych przedmiotów oraz J dla Dziennika.
• Ponowne naciśnięcie przycisku lub klawisz Escape zamyka wszystkie z wymienionych ekranów. Zmiana domyślnych skrótów jest jeszcze niedostępna.
• Dodano opcję autozapisu (dostępne trzy wolne miejsca).
• Dodano opcję szybkiego zapisu (F5) i szybkiego wczytywania (F6).
• Dodano podgląd błysków [ang. Shins] (pieniędzy) do ekranu ekwipunku.
• Naprawiono błąd, który sprawiał, że widok kamery przesuwał się po otwarciu jednego z ekranów interfejsu.
• Rozmaite usprawnienia wydajności.
• Aktualizacja portretów postaci.
• Naprawiono błąd w lokacji z Pękniętą Kopułą [ang. Broken Dome], który sprawiał, że początkowa cutscena/rozmowa nie wyświetlała się poprawnie.
• Naprawiono błąd zapisu choroby szabrownika [ang. Cypher Sickness].
• Naprawiono błąd, który powodował, że postacie zacinały się w czasie walki przy kilkakrotnym zapisywaniu/wczytywaniu.
• Akcesoria można przeciągać do ekwipunku innych postaci. Efekty choroby szabrownika nie kumulują się przy kilkakrotnym zapisywaniu/wczytywaniu.
• Naprawiono błąd, który sprawiał, że postacie zacinały się podczas przejścia między lokacjami.

Artykuł Torment – postępy w produkcji i wsparcie betatesterów pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Beta obejmie około 10 godzin rozgrywki, z których część przeznaczona jest na eksplorację jednej z głównych lokacji miejskich – Klifów Sagusa. Poznamy też bliżej pierwszych towarzyszy – Aligerna i Callistege, których spotkaliśmy już przy okazji alfatestów.

Aby uzyskać klucz do wersji beta, należy zalogować się na stronie inXile i przejść do zakładki „Beta Access” (dotyczy to tylko wybranych donatorów). Klucz pojawi się po kliknięciu na przycisk „Redeem Code”. Możemy go wykorzystać wyłącznie na platformie Steam.

Pierwszy fragment bety

Pierwszą godzinę rozgrywki zaprezentowali wczoraj George Ziets i Brian Fargo podczas transmisji na żywo na stronie IGN. Jeśli przegapiliście livestream, możecie obejrzeć jego nagranie na YouTube.

[av_video src=’https://www.youtube.com/watch?v=GaOT760O1bc’ format=’16-9′ width=’16’ height=’9′ custom_class=” av_uid=’av-5ryrci’]

Godzinna prezentacja obejmuje pięć pierwszych lokacji, w których rozpoczniemy zintegrowany z rozgrywką proces tworzenia postaci, spotkamy pierwszych towarzyszy, wstępnie zapoznamy się ze specyfiką Nurtów i podejmiemy pierwsze Wyzwania. Wersja beta, która zostanie udostępniona graczom, będzie znacznie dłuższa i wystarczy na około 10 godzin rozgrywki. Sporą część tego czasu spędzimy prawdopodobnie w jednej z głównych lokacji miejskich – Klifach Sagusa. Na przejście pełnej wersji gry będziemy potrzebować około 40-50 godzin.

Prolog Torment: Tides of Numenera otwiera sekwencja z narracją autorstwa Colina McComba. Na wyczekiwanego towarzysza zaprojektowanego przez Chrisa Avellone’a będziemy musieli jednak poczekać do premiery. Spośród członków drużyny Ostatniego Porzuconego znamy już natomiast portrety Matkiny – zgorzkniałej zabójczyni, Aligerna – upadłego Kapłana Eonów, międzywymiarowej podróżniczki Callistege oraz Tybira (ochrzczonego przez fanów drugim Lando Calrissianem – przyp. red.).

[av_image src=’http://grimuar.pl/wp-content/uploads/2018/05/matkina-aligern.jpg’ attachment=’2260′ attachment_size=’full’ align=’center’ styling=” hover=” link=” target=” caption=” font_size=” appearance=” overlay_opacity=’0.4′ overlay_color=’#000000′ overlay_text_color=’#ffffff’ animation=’no-animation’ custom_class=” admin_preview_bg=” av_uid=’av-hs1v6′][/av_image]

„Poniosłam śmierć już pięciokrotnie. Jak widzisz, niewiele to zmieniło.” – Matkina

„Ostatnią osobę, która dotknęła tego posągu, zdezintegrowali bogowie maszyn. Ale może ty jesteś kimś szczególnym. Spróbuj.” – Aligern

[av_image src=’http://grimuar.pl/wp-content/uploads/2018/05/tybir-calli.jpg’ attachment=’2261′ attachment_size=’full’ align=’center’ styling=” hover=” link=” target=” caption=” font_size=” appearance=” overlay_opacity=’0.4′ overlay_color=’#000000′ overlay_text_color=’#ffffff’ animation=’no-animation’ custom_class=” admin_preview_bg=” av_uid=’av-9qp76′][/av_image]

„Po trzech butelkach tego specyfiku zaczęło mi się wydawać, że płyn coś do mnie wrzeszczy. Nie wypadało więc nie wychylić i czwartej.” – Tybir

„Tysiąc moich sióstr podzieliło cię na tysiąc kawałków i rozrzuciło je po tysiącu światów. A ja nie lubię pozostawać w tyle.” – Callistege

Szczegółowe aktualności związane z betatestami będą pojawiać się na bieżąco na naszym forum. Zapraszamy do dyskusji!

Artykuł Torment ‒ beta już dostępna dla donatorów, portrety towarzyszy i pierwsza godzina rozgrywki pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

W krainie, w której nigdy nie przebudziło się pradawne zło, to ludzkości przypadło zadanie zniszczenia świata.

Twórcy opisują tytuł jako „eksperyment oraz próbę zbadania nowej ścieżki, która prowadzi do korzeni gatunku – papierowego RPG”. Gra utrzymana jest w konwencji low fantasy/postapokalipsy, natomiast fabularnie nawiązuje do upadku Cesarstwa Rzymskiego.

The Age of Decadence nie jest grą o zabijaniu potworów ani eksploracji magicznych krain – raczej o przetrwaniu w świecie pełnym żądz i brutalności, w którym dobro i zło to pojęcia względne. Intrygi i zdrady są tu na porządku dziennym; twoje słowa i działania mają moc zawiązywania sojuszy oraz wywoływania konfliktów, jednak nic nie jest trwałe.

W grze możemy wybierać spośród siedmiu frakcji walczących o władzę i wpływy: trzech Wysokich Rodów i czterech gildii – kupców, zabójców, złodziei oraz armii. To ponad 100 postaci unikalnych i 750 „losowych”, ponad 600 tysięcy słów, rozbudowany i przemyślany setting, w którym działaniami kierują wiarygodne motywacje. Nie znajdziemy tu jednak elfów, krasnoludów, magii i czarodziei w spiczastych kapeluszach.

Rozgrywka w The Age of Decadence charakteryzuje się wysokim poziomem trudności – czekają nas wymagające starcia w systemie turowym.

Poziom trudności walk jest integralną częścią settingu. Nie wystarczy opisać jego realiów jako brutalnych i bezwzględnych, a samego gracza obdarzyć nadludzką potęgą. Musimy zachować konsekwencję: gra powinna być trudna, a walki  – niebezpieczne i odpowiednio umotywowane.

Inną ważną cechą gry jest nieliniowość – o ostatecznym kształcie fabuły zadecyduje utworzenie bohatera i podejmowane przez niego wybory.

Jeżeli rozpoczniemy grę jako najemnik i dołączymy do Gwardii Cesarskiej, poznamy grę z zupełnie innej perspektywy niż – przykładowo – kupiec (mniej targowania się, a więcej spiskowania i pozyskiwania wpływów dla gildii), pretorianin w służbie Wysokiego Rodu czy zabójca.

Poszczególne zadania są wzajemnie powiązane i jeśli przejdziemy grę tylko raz, będziemy mieć o nich nieco ograniczone pojęcie. Żeby lepiej zrozumieć opowiadaną historię i w pełni uświadomić sobie skutki naszych wyborów, będziemy musieli ukończyć ją kilkakrotnie.

The Age of Decadence jest dostępna na platformach GOG i Steam (skąd można też pobrać darmowe demo obejmujące pierwszy rozdział gry).

Oficjalna strona produkcji

Artykuł Premiera The Age of Decadence pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

W swoim wystąpieniu twórca Torment: Tides of Numenera omawia różne aspekty nadchodzącej produkcji: Cztery Filary, zarys fabuły, towarzyszy, konflikt między protagonistą i antagonistą czy system Wyzwań. Colin dzieli się też swoją opinią na temat samego medium gier i jego historii. Dzięki uprzejmości organizatorów EGX Rezzed film jest dostępny na naszym kanale YouTube; udostępniamy też naszym czytelnikom tłumaczenie transkryptu (nieznacznie różniące się od napisów i uzupełnione o sekcję Q&A).

Spis treści

01:03 Wstęp
02:19 Narracja w grach
06:00 Początkowy skład
06:45 Pierwsza inspiracja (Numenera; Dziedzictwo, Porzucenie i Tajemnica; Cztery Filary)
17:17 Dramatyzm
18:02 Bohaterowie (Matkina)
20:12 Protagonista
21:42 Antagoniści (Wykwit; Rozpacz)
22:58 Endoskopia żołądka i koral mózgowiec
26:11 Towarzysze (Aligern)
27:37 Inni NPC (Artaglio)
28:31 Ton
30:21 Kickstarter a scenarzyści
31:16 Standardy dialogów
31:56 Dobór słów
33:38 Ocena zespołu
34:07 Iteracja
35:02 Narzędzia
35:46 Podsumowanie
36:49 Sekcja Q&A

Pełny transkrypt

Artykuł Torment: Tides of Numenera – prelekcja Colina McComba z polskimi napisami pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.