Zapewne wielu z was kojarzy dostępną w sieci interaktywną mapę Sigil. Kanwą do jej stworzenia były dwa pliki dostępne w serwisie Planewalker: oryginalna mapa autorstwa Roba Lazzarettiego udoskonalona przez Denisa „Ambrusa” Richarda oraz arkusz zawierający listę lokacji, które można odwiedzić w Mieście Drzwi. Z połączenia tych dwóch składników obieżysferka imieniem Amargon wyczarowała interaktywny projekt, dzięki któremu możemy zwiedzać Sigil, podróżując palcem po mapie, i jednocześnie poznawać podstawowe fakty dotyczące poszczególnych miejsc. Jeśli potrzebujemy bardziej szczegółowych informacji na temat danej lokalizacji, opis zazwyczaj odsyła nas do odpowiednich stron w podręcznikach i przygodach.

Od lat uważaliśmy mapę za fantastycznie zrealizowany pomysł i tym bardziej miło nam was poinformować, że dzięki uprzejmości autorki mogliśmy przetłumaczyć ją na polski i osadzić na własnym serwerze. Więcej informacji na temat struktury mapy, jak również legendę i bibliografię znajdziecie w rozwijanym panelu ukrytym pod pytajnikiem w prawym górnym rogu ekranu.

Kliknij tutaj, aby zobaczyć mapę w pełnym wydaniu

Jak zwykle dziękujemy autorom Sferopedii ‒ wiele nazw i terminów użytych w projekcie pochodzi właśnie stamtąd. Otaczający mapę tekst to z kolei fragmenty poematu „Dolores” Algernona Charlesa Swinburne’a w XIX-wiecznym przekładzie Antoniego Lange. 

Mamy nadzieję, że mapka przyda się wam podczas waszych własnych przygód w Klatce. A jeśli właśnie odkryliście w sobie fanów sferowej kartografii, to… najbliższe dni mogą wam przynieść kolejne niespodzianki :)

Oryginalny projekt: The Map of Sigil, City of Doors

Artykuł Interaktywna mapa Sigil po polsku pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

„Gdy myślę o Planescapie, od razu mam przed oczami barwne postacie i niepowtarzalny styl Tony’ego… Zawsze zadziwiało mnie, jak dobrze czuł ten setting i jak sprawnie przekładał jego esencję na język obrazów” – pisze o nim David „Zeb” Cook, twórca Planescape’a (cytat z albumu Realms, o którym więcej poniżej).

Galerię publikowanych przez artystę obrazów możecie śledzić na jego oficjalnych kontach na Facebooku i Twitterze.

Trudno uwierzyć, że setting Planescape ma już 25 lat. Nie mogę się pochwalić obszerną kolekcją wstępnych szkiców z okresu pracy nad ilustracjami do zestawu podręczników, ponieważ często goniły mnie terminy i zwyczajnie nie miałem czasu na szkicowanie. Niektóre z tych grafik publikuję po raz pierwszy. Czas pracy nad Planescape’em wspominam jako wspaniały rozdział kariery. Miałem 25 lat, a moja kreatywna energia i entuzjazm nie znały granic.

Oto kolejne wstępne szkice i gotowe ilustracje, które publikuję z okazji 25-lecia powstania settingu Planescape. Możecie tu podejrzeć, jak szkice przeobrażały się w kolorowe rysunki. Znajdziecie tu też więcej grafik koncepcyjnych Dany Knutsona (z jego albumu The Planescape Sketchbook) i zdjęcie mojej (wówczas jeszcze przyszłej) żony, które było punktem wyjściowym dla jednej z ilustracji. Zamieszczam również modrona z „Kompendium Potworów II” z 1983 r. wraz z moją własną wizją z 1994 r. Cieszę się, że te małe dziwadła dotrwały do piątej edycji D&D i nadal są obecne w świecie gry. Starałem się znaleźć szkice nieopublikowane w albumie Realms: The Roleplaying Game Art of Tony DiTerlizzi, w którym zgromadziłem wiele gotowych ilustracji.

No cóż, czekamy na więcej, tymczasem na deser zostawiamy Was z mottem artysty:

Wyobraźnia to świat nieskończonych możliwości, który nosi w sobie każdy z nas. To ona czyni nas ludźmi. To nasz twórczy ślad, który ma moc odmieniania wszystkiego, co nas otacza. Bez wyobraźni nie byłoby sztuki ani nauki, innowacji ani dobrobytu. To ona daje nam nadzieję, zmusza do działania i prowadzi ku zmianie. (…) Wyobraźnia pozwala nam wizualizować i tworzyć potencjalną rzeczywistość. Musimy ją szanować i pielęgnować, i nigdy nie wolno nam jej porzucić.

Kilka lat temu utalentowany ilustrator wydał książkę pod tytułem Realms: The Roleplaying Game Art of Tony DiTerlizzi, którą serdecznie polecamy wszystkim pasjonatom jego twórczości. Więcej o publikacji przeczytacie tutaj.

Artykuł Ćwierćwiecze Planescape’a na ilustracjach Tony’ego DiTerlizziego pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Za informację podziękowania należą się naszemu częstemu bywalcowi (dzięki Grochu!).

Źródło: Formspring

Ostrzeżenie przed spoilerami (w art. zawarto informacje o zakończeniu Tronu Bhaala).

Gdybyś mógł stworzyć trzecią część Wrót Baldura, której fabuła kontynuowałaby przygodę z Tronu Bhaala, jak zabrałbyś się za kampanię rozgrywającą się na boskim szczeblu?

George Ziets: Zmagania nowo narodzonego bóstwa w świecie Zapomnianych Krain zawsze wydawały mi się ciekawym materiałem na fabułę gry. Wystarczy zastanowić się nad tym, z czym musiałby się zmierzyć pomiot Bhaala:

1) niedostatek lub brak wyznawców w settingu, w którym o życiu lub śmierci boga decyduje przede wszystkim siła wiary śmiertelników;
2) brak własnej domeny;
3) forteca/siedziba dryfująca gdzieś w Otchłani ‒ niezbyt przyjazne miejsce, nawet dla złego bohatera.

Myślę, że w takich warunkach „boska” kampania zamieniłaby się w walkę o przetrwanie. Zakończenie TB sugeruje, że na życie gracza będzie czyhał Cyric i jego poplecznicy (niezależnie od charakteru postaci), ponieważ Cyric przejął boską domenę Bhaala. Bohater, jako rodzący się bóg, byłby już na starcie otoczony dużo silniejszymi przeciwnikami.

Niezbyt optymistyczny początek, prawda? Ale za to jaki ciekawy.

Wczesna faza gry polegałaby pewnie na umykaniu przed zagrożeniem ze strony Cyrica i jego ekipy ‒ mielibyśmy kilka silnych bóstw przeciwko jednemu raczkującemu. Bardzo możliwe, że gracz musiałby opuścić Tron i udać się w szaleńczą podróż-ucieczkę po Sferach. Jego zadaniem byłoby szybkie zdobycie wyznawców (wiara=potęga), podebranie dziedziny innemu bóstwu i przygotowanie sobie gruntu pod misję zdobywania wpływów. Tułaczka mogłaby nas zaprowadzić do sfer, których nie było nam jeszcze dane odwiedzić w żadnym cRPGu ‒ np. Celestii, Limbo czy Mechanusa ‒ jak również w miejsca, do których zdążyliśmy zatęsknić. W kampanii boskiego poziomu gracz mógłby wywołać wojnę domową w Celestii, podbić warstwę Otchłani lub zgromadzić drużynę awatarów innych bóstw. W końcu przejąłby z powrotem Tron Bhaala, unicestwił Cyrica oraz jego sojuszników i zapewnił sobie w miarę pewne miejsce w panteonie Wieloświata.

Z punktu widzenia mechaniki najważniejszym zasobem wydaje się w tym przypadku boska moc, która wzrastałaby wraz z pozyskiwaniem nowych wyznawców (ludzi, bóstw, demonów lub kogokolwiek innego), poszerzaniem wpływów i zdobywaniem coraz obszerniejszej domeny. Ranga boskiej mocy mogłaby zastąpić poziom postaci. Gracz miałby do dyspozycji awatary, które podróżowałyby po Sferach, więc śmierć nie oznaczałaby konieczności wczytania gry. Dodatkowo podróże po Wieloświecie stwarzałyby liczne okazje do doskonalenia cech i umiejętności awatarów lub tworzenia większej ich liczby, dzięki czemu bohater miałby awatary „na każdą okazję”.

To oczywiście tylko luźne, sklecone na szybko przemyślenia. Jedno jest pewne ‒ dziecię Bhaala mogłoby przeżyć jeszcze wiele ciekawych przygód, a BG3 na poziomie boskim zapowiadałoby się na całkiem udaną grę.

Artykuł George Ziets i jego pomysł na 3. część Wrót Baldura pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Przyszły rok będzie dla nas wyjątkowy z kilku względów. Po pierwsze czeka nas okrągła, dziesiąta już rocznica istnienia Grimuaru. Po drugie już w lutym do naszych rąk trafi gra, której powstawanie śledziliśmy i dokumentowaliśmy przez ostatnie trzy lata. Pozostałe powody zachowamy na razie dla siebie, żeby nie psuć niespodzianki ‒ wiedzcie jednak, że choć oczywiście ‘idzie nowe’ w postaci T:ToN, czeka nas w tym roku wiele sentymentalnych chwil.

Rok 2016 postanowiliśmy pożegnać również sentymentalnym akcentem, tłumacząc dla Was tekst Montego Cooka (współautora settingu Planescape i twórcy systemu Numenera) „The Day of Grace”, oryginalnie zamieszczony w magazynie Polyhedron w grudniu 1997 roku. Zapraszamy do lektury i jednocześnie życzymy Wam w nadchodzącym roku wszelkiej pomyślności i wielu emocjonujących chwil ‒ czy to w Sigil, czy w Klifach Sagusa, czy w Waszym własnym zakątku Wieloświata :)

Dzień Łaski, czyli Nowy Rok w Sigil

• Tytuł oryginału: The Day of Grace
• Źródło: „Polyhedron”, 12/1997 (23). RPGA.
• Tłumaczenie: Corpselight
• Korekta: black_cape

Artykuł Monte Cook ‒ Dzień Łaski, czyli Nowy Rok w Sigil pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Analekta Sigilijskie

David „Zeb” Cook

Zeznania zmarłego Handulusa, uczonego trzeciego kręgu, zebrane przez Jeraka Łaskobójcę przed wyznaczonymi świadkami.

Nie musisz mnie torturować. Znam prawa, jakimi rządzą się przesłuchania. Wyznam ci prawdę, którą chcesz usłyszeć, ale wkrótce zrozumiesz, że moje zeznania na nic ci się nie przydadzą.

Zapewne znajdziesz powód, by umieścić moje imię w księdze umarłych. Na szczęście to, co zamierzam ci przekazać, zostało już zapisane w Wielkim Orzeczeniu. W swej pogoni za wiedzą głupcy natrafią kiedyś na moją relację. Pochłoną ją, a ona zacznie ich niszczyć od środka.

Wiedz, Łaskobójco, że nie żywię do ciebie urazy. Podziwiam zapał, z jakim służysz swej sprawie. Możesz być pewien, że nie będę cię nawiedzał po śmierci.

Domagasz się odpowiedzi na dwa pytania, choć wprost zadajesz tylko jedno. Po pierwsze chcesz wiedzieć, czy zabiłem Jerona, faktora Guwernatów. Drugie, niewypowiedziane pytanie nie jest już takie proste. Czemu porzuciłem wysokie stanowisko w szeregach Stowarzyszenia Porządku, by zostać zwykłym rekrutem w Straży Zagłady? Pozwól, że odpowiem na pierwsze, a być może odpowiedź na drugie sama ci się nasunie.

Czy zabiłem Jerona? Nie i tak. Czy raniłem go sztyletem lub podałem mu truciznę? Nie ‒ nigdy nie podniosłem na niego ręki. Zrobiłem tylko jedno: ukierunkowałem jego badania na pewną ścieżkę, wiedząc, że przywiedzie go ona do zguby. Wierzę, że na to zasłużył, a mój plan był idealny. Całymi latami Jeron bogacił się na mojej pracy, przypisując sobie moje dokonania i podpisując swym imieniem moje strony w Wielkim Orzeczeniu. Uznałem więc, że powinny go zabić właśnie owoce moich badań.

Gdy należałem do Stowarzyszenia, zgłębiałem wiedzę o cytadelach w Sferach Wewnętrznych, a dokładniej na Planach Energii Pozytywnej i Negatywnej. Musisz mi wierzyć, że to naprawdę fascynujące miejsca. Na pewno słyszałeś o Cytadeli Pyłu i Popiołu lub o wieżycach z soli, w których zbierają się Tonący. Wiedz jednak, że istnieją też inne cytadele. Jest ich wiele, mimo że nigdy nie zapisały się w pamięci śmiertelników.

Na ich trop po raz pierwszy naprowadziły mnie pewne wskazówki w Wielkim Orzeczeniu. Traf chciał, że natknąłem się w nim na stronę z Kodeksu Nieskończonych Sfer. Rzecz jasna zachowałem najwyższą ostrożność; zbyt wiele opowieści słyszałem o tym, co Kodeks potrafi uczynić nieroztropnemu trepowi. Wielkie Orzeczenie jest po brzegi wypełnione wiedzą, której zdobycie pociągnęło za sobą żywoty badaczy, a ja wszak nie byłem zupełnym pomyleńcem. Nauczyciele w Sądzie ostrzegali mnie przed niebezpieczeństwami. Uwielbiali dzielić się z nami makabrycznymi opowieściami, jak na przykład historią ostatniego wpisu Schalgtara na temat wężowidm z Elizjum. Pamiętam, że ta opowieść wywarła na mnie szczególne wrażenie, choć wtedy nie wiedziałem jeszcze dlaczego. Teraz, rzecz jasna, wszystko rozumiem: poprzez słowa Schalgtara wężowidma odcisnęły na mnie piętno. Nie musiałem się z nimi mierzyć ‒ wystarczyło, że dowiedziałem się o ich istnieniu. Wierzę, że ich moc miała być dla mnie ostrzeżeniem; przestrogą przed tym, co mnie czekało. Pojawiały się też inne znaki… Nieznajome twarze w oknach, niezrozumiałe myśli, świece, których wosk nigdy się nie topił ‒ ale ja ponad wszystko pragnąłem wspinać się po szczeblach frakcyjnej kariery i dołożyć własną cegiełkę do Wielkiego Korpusu Wiedzy.

Strona, którą znalazłem, opisywała budowle położone na mapie Planów Wewnętrznych w określonym ustawieniu, rozmieszczone w harmonii z wypełniającymi je dźwiękami. W dodatku nie była kompletna. Ukazywała jedynie fragment mapy ścieżek prowadzących do wież. Nigdzie też nie widniała najmniejsza wzmianka o ich przeznaczeniu.

Czułem, że otwiera się przede mną wielka szansa; oczyma wyobraźni już widziałem swój triumf. Udałem się więc na poszukiwanie cytadel. Po całym Wieloświecie rozsianych jest mnóstwo wież, fortów, jaskiń, redut czy innych iglic, które służą za siedziby różnym frakcjom, ale nie mają one niemal nic wspólnego z prawdziwymi cytadelami, które pragnąłem odnaleźć.

Nie zamierzam cię nudzić nieistotnymi szczegółami mej wędrówki ani relacją z długich miesięcy, które spędziłem w piekle Planów Wewnętrznych. Nic, co mnie tam spotkało, nie ma szczególnego znaczenia; ot, wzloty i upadki zwykłego podróżnika. Liczą się jedynie cytadele ‒ Pięć Cytadel Rezygnacji.

Cztery z nich położone są na rubieżach Planu Energii Negatywnej. Samotne i odosobnione, znacznie różnią się od lepiej znanych budowli, takich jak Cytadela Popiołu czy Solnisko, choć na pozór powstały z podobnego budulca.

Na Pseudoplanie Soli wznosi się, czy raczej zapada, Wielka Kopalnia. Przypomina otwarty wrzód pośrodku wielkiego wyrobiska, a przynajmniej taką formę przybierała w ostatnim czasie. Solne nacieki i kwieciste kryształy połyskują wśród wszechogarniającej ciemności planu. W samym sercu cytadeli stoi strzaskana kolumna. Gdy szedłem ku niej krętymi ścieżkami, spod moich stóp pierzchały niczym jaszczurki nieznane mi solne stworzenia.

Na środku Kopalni można odbyć pierwszą z Wielkich Rezygnacji. Jeśli wyobrażasz sobie klasyczny scenariusz ‒ oddanie oka czy ręki w zamian za potężną wiedzę ‒ jesteś w błędzie. W Kopalni zostawia się strach ‒ jego smak, wszystkie związane z nim wspomnienia, a nawet energię, która z niego pochodzi. Lęk opuszcza duszę i umyka na drogę pod postacią kolejnej solnej istotki.

Druga cytadela, którą udało mi się odwiedzić, stoi na Planie Popiołu. Wygląda jak ciasno splecione kolumny wirującego żwiru z tarasem gęsto porośniętym poskręcaną ostroroślą. Kodeks określa ją mianem Wieży Uścisku. Wspiąłem się po jej kruchych schodach, rozchylając kolejne zasłony z sadzy. Gorący popiół zniszczył mi buty i poranił stopy. Na szczycie wsunąłem ramię w przydymioną rozetę i poczułem, jak dokonuje się kolejna Rezygnacja. Cała nadzieja, jaką w sobie nosiłem, wytopiła się ze mnie niczym tłuszcz z mięsa, spływając w dół po krętych schodach. Nagle przestało mnie obchodzić, co wydarzy się następnego dnia. Nie obawiałem się jutra i na nic nie czekałem.

Trzecią cytadelę najtrudniej objąć wyobraźnią. Dryfuje ona na Planie Próżni niczym pozbawiona substancji smuga dymu, tworząc Niewidzialny Labirynt. Dniami, a może tygodniami wędrowałem przez jej niewidoczne korytarze, kierując się lekkimi powiewami wiatru, które wskazywały mi właściwy kierunek. W końcu w samym sercu cytadeli odnalazłem fontannę nicości. Wykąpałem się w niej i zostałem obmyty ze wszelkiego współczucia. Cała moja litość spłynęła w próżnię.

Czwarta i ostatnia cytadela, do której dotarłem, mieści się na Planie Pyłu. Nie posiada wież, komnat, ani nawet ścian. Jej kształt wyznacza jedynie wzór wyryty w pyle, przypominający obraz z piasku. Miejscami wnętrze cytadeli wije się w sposób, którego nie da się zwizualizować, przez co spędziłem tu jeszcze więcej czasu niż w Labiryncie. Błądziłem całe miesiące, bezskutecznie poszukując centralnego punktu jak w przypadku pozostałych cytadel. Dopiero gdy ponownie dotarłem do miejsca, w którym rozpocząłem poszukiwania, zrozumiałem, że gdzieś po drodze utraciłem wszelkie wyrzuty sumienia. Cytadela wyciągała je ze mnie krok za krokiem. Brnąłem dalej, zostawiając w pyle ślady swojego żalu.

Pojmowałem już wówczas, że przechodzę transformację. Ciągle jednak nie rozumiałem, w jakim celu. Nigdy nie dowiem się, kto zbudował te cytadele, ani jakie jest ich przeznaczenie. Aresztowaliście mnie i przeczuwam, że mnie skażecie, mimo tego, że nie podniosłem ręki na biednego Jerona.

Poczucie sprawiedliwości nie pozwoli ci puścić mnie wolno. Poza tym myślę, że sami Guwernaci zrobią wszystko, by zaszkodzić mi podczas procesu w ramach zemsty za to, że ich przechytrzyłem. Nie obchodzi mnie to. Nie zależy mi już na niczym. Dlatego wstąpiłem do Loży Ponurych.

Rozumiesz już zapewne, w jaki sposób „zabiłem” Jerona. Cytadel Rezygnacji jest pięć. Ja odwiedziłem tylko cztery z nich, i zobacz, co się ze mną stało. Wystarczyło, że pokazałem Jeronowi moje zapiski ‒ rzecz jasna nie wszystkie. Ukryłem przed nim kilka istotnych informacji, jak choćby cenę, którą przyjdzie mu zapłacić. To pospolity złodziej, ale przy tym oddany członek Stowarzyszenia Porządku. Odwiedzi wszystkie pięć ‒ cztery, które sam widziałem, i ostatnią, położoną w centrum, na Planie Energii Negatywnej. Kto wie? Może skurlowi uda się nawet przeżyć, ale w środku i tak będzie martwy. Bez strachu, żalu, litości i nadziei ‒ co z niego pozostanie?

• Tytuł oryginału: The Analects of Sigil
• Źródło: „Polyhedron”, 10/1994 (6-7). RPGA.
• Tłumaczenie: Corpselight
• Korekta: black_cape
• W tłumaczeniu użyta została polska terminologia opracowana przez redaktorów Sferopedii.

Artykuł David „Zeb” Cook ‒ Analekta sigilijskie pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Nano

Jako pierwszy swój film instruktażowy otrzymali nano, będący futurystycznym odpowiednikiem magów.

Glewia

W drugiej kolejności studio przybliżyło glewie – noszących ciężkie zbroje i potężną broń wojowników Dziewiątego Świata.

Do kompletu brakuje nam tylko prezentacji szelmy (ang. jack, postaci łotrzyka).

Nowele Niebieskiego i Srebrnego Nurtu

Na stronę donatorów zawitały dwie nowele – „Ostatnie dni Archopalazji” Tony’ego Evansa i „Cztery lekcje Chili Wielkiej” Mur Lafferty (dostępne dla uprawnionych darczyńców).

Fragment „Ostatnich Dni Archopalazji”

Reenowi Gnoseusowi potrzebny jest cud.

Jego żona Kyria umiera, a on, choć całe życie poświęcił nauce, nie zna lekarstwa na jej chorobę. Pewnego dnia nieznajomy opowiada mu o Archopalazji – zaginionym mieście pełnym cudów, w którym można znaleźć remedium na każdą przypadłość.

Zdesperowany Reen wyrusza wraz z żoną w podróż przez skażone pustkowia. Udaje im się wygrać wyścig z czasem – odnajdują miasto, a Kyria zostaje natychmiast uzdrowiona. Co więcej, staje się nieśmiertelna i zaczyna namawiać Reena, by również skorzystał z mocy dających wieczne życie.

Jaka jest jednak cena nieśmiertelności? Czy Reenowi tylko wydaje się, że osobowość Kyrii zaczyna się zmieniać? Gdzie tkwi sekret Archopalazji?

Fragment „Czterech Lekcji Chili Wielkiej”

Nikt nie znał jej rodziny. Nikt nie pamiętał, jak zginęli. Chila poprzysięgła sobie, że nie spocznie, póki na stałe nie zapisze swego imienia na kartach historii.

Chila i jej brat to bezdomne sieroty mieszkające w slumsach Klifów Sagusa. Dni upływają im na kradzieżach, oszustwach i walce o przetrwanie, ale Chila marzy o większym, lepszym przeznaczeniu. Obiecuje sobie, że za wszelką cenę postara się przekuć te marzenia w rzeczywistość. Korzystając z wrodzonej arogancji i sprytu, przekonuje swych biednych sąsiadów, a w końcu i całe miasto, że jest wielką bohaterką. Szybko jednak okazuje się, że osoby trzymające władzę zrobią wszystko, by jej nie stracić. Chila wpada w nie lada tarapaty, ale porażka budzi w niej nową siłę i jeszcze większą determinację, by wspiąć się na sam szczyt.

Przypomnienie dla donatorów

Jeśli wsparliście projekt Torment: Tides of Numenera na kwotę umożliwiającą odbiór fizycznych nagród (wersje pudełkowe, plakaty itd.), to ostatnia szansa, by założyć konto darczyńcy na platformie inXile. Jeśli nie zrobicie tego wkrótce, stracicie szanse, by otrzymać nagrody w dniu premiery (wydawca musi z odpowiednim wyprzedzeniem zebrać wszystkie niezbędne dane).

Artykuł Torment – zwiastuny klas, zbliżająca się premiera i dwie nowele pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

• Autorzy: Josh Sawyer i Brandon Adler

Witajcie,

od rozpoczęcia prac nad Pillars of Eternity minęło dwa i pół roku. Nadszedł w końcu dzień, w którym z radością przekazujemy grę w wasze ręce. Tworzenie erpega w klasycznym stylu było dla nas wielką przyjemnością, a przecież bez waszego zainteresowania i wsparcia w ogóle nie mielibyśmy ku temu okazji. Mamy nadzieję, że gra w Pillars of Eternity ponownie obudzi w was emocje, które pamiętacie z ery silnika Infinity. Wiele osób opowiadało nam, jak dużo znaczyły dla nich gry na IE, dlatego naszym głównym celem stało się jak najwierniejsze odwzorowanie magii tamtych lat. Zatroszczyliśmy się o piękny świat, w którym aż chce się zostać na dłużej, elastyczne systemy pozwalające na stworzenie postaci/drużyny marzeń oraz bogatą fabułę, którą kształtują wybory gracza. Nic nie przebije uroku gier na IE, jednak mamy nadzieję, że Pillars of Eternity zasłuży sobie na miano ich godnego następcy.

Dziękujemy za wszystko, co dla nas zrobiliście.

‒ Josh Sawyer

Zwiastun premierowy

Poziomy nagród z Kickstartera i edycje specjalne

W związku z licznymi prośbami stworzyliśmy na Steamie i GOG-u specjalne edycje dla donatorów z Kickstartera. Odpowiadają one dostępnym w sprzedaży edycjom Hero, Champion i Royal, jednak zawierają też kilka kickstarterowych bonusów. Aby zobaczyć zawartość edycji powiązanej z wykupionym poziomem nagród z KS, należy po zalogowaniu się do Portalu Donatorów przejść do zakładki „Products”.

Niestety nie udało nam się dokładnie dopasować zawartości każdego poziomu. Nasza kampania uwzględniała wiele poziomów i kombinacji dodatków, tymczasem specjalnych kickstarterowych edycji jest tylko kilka.

Nie oznacza to oczywiście, że nie otrzymacie należnych nagród: jeśli wasza edycja specjalna KS nie uwzględnia nagrody, którą wykupiliście podczas kampanii KS, możecie ją pobrać bezpośrednio w Portalu Donatorów. Portal staje się niniejszym oficjalną platformą pobierania nagród ‒ zawsze będą na nim dostępne.

Szczegóły zawartości wykupionego poziomu nagród możecie sprawdzić w zakładce „Orders”. Jeśli zdecydujecie się rozszerzyć zamówienie, możecie obejrzeć wszystkie nagrody, klikając łącze „What does this include?”

Film dokumentalny i nowela

Jak pewnie wiecie, film dokumentalny i nowela zostaną udostępnione w późniejszym terminie. W przypadku filmu chodzi o udokumentowanie całego procesu powstawania Pillarsów (łącznie z premierą), co nie byłoby możliwe, gdyby został opublikowany już dziś. Jeśli zaś idzie o nowelę, wymaga ona jeszcze kilku szlifów. Po udostępnieniu obie nagrody będzie można pobrać w Portalu.

Jeszcze raz dziękujemy za wszystko, co dla nas zrobiliście ‒ a teraz odbierajcie swoje klucze i wyruszajcie w podróż po Eorze!

Pamiętajcie by podzielić się wrażeniami na naszym forum ;)

Artykuł Czas zacząć przygodę z Pillars of Eternity ‒ premiera, odbiór nagród i zwiastun! pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Witajcie, krwawnicy. Nazywam się Michael Malkin, ale w sieci funkcjonuję głównie jako Ronamis. Gram w najróżniejsze gry i rysuję. Planescape to wielka część tego, kim jestem, co wyznaję w życiu i czym się zajmuję.

Około roku temu znajomy z grupy s-f w serwisie VK przesłał mi krótką wiadomość. Brzmiała mniej więcej tak: „stary, słyszałeś o drowach i książkach R. Salvatore? Chciałbym cię prosić o przysługę”. Odpowiedziałem: „stary, słyszałem ‒ powiedz mi więcej”. Zanim doszło do tej wymiany zdań, nie wiedziałem o Nikicie Yerofeevie praktycznie nic, oprócz tego, że jest wielkim geekiem i że uwielbia quarianki. Wkrótce potem otrzymałem próbki jego muzycznej twórczości ‒ Nikita marzył o wydaniu albumu w klimatach dungeon synth. Wspólnie z przyjacielem Egorem Titovem założył grupę Khallanar, tworzącą mroczną, tajemniczą muzykę przywodzącą na myśl ścieżki dźwiękowe do starych gier. Główną ideą albumu było muzyczne przedstawienie Menzoberranzan ‒ drowiego miasta położonego w Podmroku.

Pomysł bardzo mi się podobał, a Nikita chciał, bym stworzył okładkę płyty. Tu jednak pojawiła się przeszkoda. Mogę projektować okładki, ale jako prawdziwie neutralny śmiałek nie mogę robić tego za darmo. Teoretycznie mógłbym, ale wówczas umarłbym z głodu. Gdy nieśmiało zasugerowałem Nikicie, że może wynająć mnie do tego zadania za trochę brzdęku, jego entuzjazm gdzieś się ulotnił. Nagle w mojej głowie odezwał się głos: „na Moce! Pozwól, że ja się tym zajmę!” Dobrze go znałem ‒ należał do czarnego abiszaja, który zaprzyjaźnił się swego czasu z moim bohaterem z planescape’owej kampanii. „Wiesz, czym są baatezu?” spytałem Nikitę. „Jakieś demony, prawda?” Typowy błąd pierwszaka, jednak nie można go za to winić ‒ w końcu nigdy nie widział na własne oczy Wojny Krwi. Przedstawiłem mu więc swą nową ofertę: „stworzę dla was okładkę na przód i tył albumu, zaprojektuję nadruk na płycie i rozpowiem o waszej muzyce w mojej małej społeczności…”  „Wiem, do czego zmierzasz”, przerwał mi Nikita, „ale musisz zrozumieć, że ja i Egor wciąż studiujemy i nie jest nam łatwo…” „Rozumiem” ‒ przytaknąłem ‒ „właśnie dlatego mam dla was propozycję nie do odrzucenia, wprost od pewnego baatezu.”

Ręce mi się pociły, na szczęście w internecie łatwiej zachować twarz pokerzysty. „Stworzę nie jedną, ale dwie okładki ‒ pod warunkiem że wasz kolejny album będzie opowieścią o pięciu bohaterach, których przedstawię wam po wydaniu płyty o Menzoberranzan.” Czułem się jak bies, który właśnie zmusił niewinną dziewczynę, by oddała mu swe nienarodzone dziecię; jak czarny, pokryty łuskami abiszaj z jednym rogiem. Wkrótce potem cyrograf został podpisany i zacząłem pracę nad okładką.

Gdy wypełniłem swą część umowy i zamknąłem wszystkie pajęczyny i trucizny w jednym małym pudełku, mogłem w końcu przedstawić zespołowi bohaterów kampanii, w której od kilku lat brałem udział, oraz NPC-a wybranego przez naszego MG. Nasza gromadka przedstawiała się następująco:

‒ rakszasa Daang ibn Fadish: mistrz intryg i kłamstw;

‒ drowka „S”: należąca do Szyfrów zabójczyni, która najpierw działa, a dopiero potem myśli;

‒ Thomas Marshall ‒ dobroduszny obrońca wolności (Wolna Liga);

‒ Azula Shadowborn ‒ aasimarska renegatka, była egzekutorka prawa (Harmonium);

‒ Ashton „Ash” Nocktem ‒ diabelstwo, bard w służbie Entropii (Straż Zagłady).

Ciężko mi sobie wyobrazić, jak trudno napisać utwory na temat postaci, które zna się jedynie z krótkich opisów, i to w dodatku dla ludzi, którzy spędzili w ich towarzystwie prawie pięć lat. Dziś zakończyliśmy trzeci, ostatni już akt naszej planescape’owej kampanii. Wojna Frakcji dobiegła końca, nadzieje Faktola Darkwooda zostały zgaszone i w Sigil znów zapanował względny spokój.

Nasi przyjaciele przebyli długą drogę, podczas której my sami wiele się nauczyliśmy. „S” z paranoicznej łotrzycy zmieniła się w spokojną zabójczynię związaną z tajemniczymi Mrocznymi z PodSigil; zapijaczony żołnierzyna Thomas przeobraził się w szlachetnego rycerza walczącego w imię wolności; Azula porzuciła magię i stała się najtwardszą czempionką Twardogłowych; Ashton poznał mnóstwo opowieści Wieloświata i z początkującego barda przeistoczył się w Lorda Zagłady na Planie Pseudożywiołu Soli. A jeśli chodzi o Daanga ibn Fadisha… Mamy nadzieję, że tym razem naprawdę nie żyje.

Nikita i Egor przemienili wszystkie te pomysły, przeżycia i zwroty akcji w niepowtarzalną muzykę. Kiedy po raz pierwszy usłyszałem motyw Asha, przeżyłem małe katharsis. Planescape roztacza przed nami nieskończony wachlarz klimatów, a zespołowi udało się uchwycić dokładnie to, o co nam chodziło.

Po roku prac album Khallanar jest już gotowy. Jak pokazuje nasza kampania, z czasem wszyscy się zmieniamy i weryfikujemy swoje poglądy. Jednak jak mawiali Rzymianie, vita brevis, ars longa.

Niech żyją obieżysferzy z wszelkich zakątków Wieloświata!

Pod tym adresem możecie posłuchać muzyki Khallanar i wesprzeć jej twórców.

Możecie też bezpłatnie pobrać utwory tutaj.

Artykuł Khallanar ‒ Planewalkers: muzyczna podróż po Sferach pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Artykuł Pillars of Eternity ‒ wysyłka i kolekcjonerski przewodnik strategiczny pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.

Na początku mogliśmy usłyszeć kilka słów o Twierdzy Gracza, gdzie rozpoczynała się rozgrywka. Stamtąd drużyna (w składzie: BG, Eder, Kana Rua, Niezłomny, Aloth) wyruszyła do Nieskończonych Ścieżek Od Nuy – 15-poziomowego lochu będącego obiektem szczególnego zainteresowania jednego z naszych towarzyszy. Możemy odetchnąć z ulgą, ponieważ w tej obszernej lokacji będą funkcjonowały skróty ułatwiające przemieszczanie się.

Stream rozpoczyna się po ok. 12. minucie filmu

Stoczywszy serię walk z xauripami i młodymi smokami [ang. wurms], bohaterowie skierowali się w stronę Zatoki Buntu. W drodze do miasta spotkali jedną z potencjalnych towarzyszek, krasnoludkę Sagani. Jeżeli jesteśmy zainteresowani, możemy zapoznać się z opowiadaną przez nią historią (Josh zaprezentował ją dość pobieżnie, aby nie zdradzać zbyt wielu szczegółów fabuły), (Spoiler) nawiązującą do kluczowego dla produkcji motywu reinkarnacji i pokrótce wyjaśniającą motywacje postaci.

Na koniec Josh przystąpił do wykonywania zleceń przyjętych w Zatoce, nieco przybliżając nam przy tej okazji ekran dziennika oraz w dalszym ciągu – system walki. Krótki pobyt w gospodzie „Gęś i Lis” ukazał szczegóły systemu odpoczynku w grze. Noclegi w pokojach wyższej jakości zapewniają tymczasowe premie do atrybutów; należy także pamiętać o uzupełnianiu zapasów koniecznych do odpoczynku w terenie (maksymalna ilość różni się w zależności od poziomu trudności). Drużyna zwiedziła siedzibę Rycerzy Tygla [ang. Crucible Knights] oraz Wzgórze Dziedzictwa [ang. Heritage Hill].

Z krótkich rozmów między członkami drużyny wyłaniają się pierwsze charakterystyczne cechy bohatera gracza w Pillars of Eternity (Spoiler) – istoty widzącej dusze innych i swoje poprzednie wcielenia. Wśród rozwiązań mechanicznych warto wspomnieć o punktach doświadczenia przyznawanych za odkrywanie lokacji, w tym nowych miejsc na mapie. Niestety, nie mamy jednak opcji wprowadzania na mapie własnych oznaczeń. Szczególnie przystępnie wygląda natomiast okno dialogowe, którego rozmiar i czcionkę możemy zmieniać według własnych preferencji. W niewielkim stopniu da się także przybliżać i oddalać kamerę.

Artykuł Pokaz rozgrywki z Pillars of Eternity z komentarzem Josha Sawyera pochodzi z serwisu Grimuar Sferowca.