Dwa moje podstawowe problemy z divinity to po pierwsze fabuła, która w ogóle nie wciąga i po paru godzinach w ogóle nie wiedziałem kim mój bohater jest, do czego dąży i jakie ma motywacje. Druga kwestia to turowa walka. Wiem że ma sporo fanów ale dla mnie to całkowicie zabija klimat. Taka walka z firkraagiem miała swoją dynamikę podkreślona genialną muzyką – były emocje. W divinity mam 5 minut walczyc psem czy innym rolnikiem.
Grafika podczas rozmów i model postaci wyglądaja dla mnie jak trochę ładniejsze kopiuj- wklej jz DA INKWIZYCJI, taki styl cukierkowo- plastikowy, ale tego akurat bym się wcale nie czepiał jeśli walka i fabuła byłyby ok. Krótko mowiax, hajp opadł.

Mhm, ja przyznam otwarcie, że bardzo lubię rozgrywkę w Divinity: Original Sin (i stawiam ją pośród najprzyjemniejszych spośród gier cRPG ostatnich lat). Mam natomiast kłopot z estetyką i interfejsem. Po niesamowicie klimatycznym intro z łupieżcami umysłu, czuję się trochę jakbym przeniósł się do innej gry. Najbardziej razi design bohaterów, kostiumy. Brakuje im takiej surowości, ale to jest ogólny problem z estetyką modeli 3D – są schludne, takie nieco kreskówkowe.

W grach izometrycznych przez to, że modele były tak uproszczone, człowiek zdawał się całkowicie na ręcznie rysowane portrety postaci. I taki jeden portret miał w moim odczuciu więcej głębi niż cały ten (niezwykle zresztą kosztowny) trójwymiarowy mockup twarzy starający się nieudolnie pokazać emocje przez jednolite, plastikowe tekstury. Chociaż może to tylko kwestia nostalgii i tego, że czasem zbyt idealnie pamiętamy stare gry.